KVVKK-FRCVC vzw

KVVKK-FRCVC vzw

  • Home
  • Raad van bestuur
  • Monumenten
  • Geschiedenis
  • Foto’s
  • Contact
Select Page

       Commémoration nationale Guerre de Corée 1950-1954 « Nos héros oubliés »

           Nationale Herdenking Korea-oorlog 1950-1954 « Onze Vergeten Helden »

                   Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea oorlog, 13 oktober 2021_3


Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021_pro patria

 Op 13 oktober 2021 vond op het kerkhof van Sint-Lambrechts-Woluwe een nationaal eerbetoon plaats naar aanleiding   van de zeventigste verjaardag van de grote slag in Naktang-Ni tijdens de Koreaanse Oorlog. Verschillende graven van     Belgische gesneuvelden van de Korea-oorlog ontvingen die dag een “Pro Patria” plaatje. Hiermee worden de veteranen,   de ‘vergeten helden’, officieel erkend en zal hun graf blijven bestaan.

 Le 13 octobre 2021, un hommage national a eu lieu au cimetière de Sint-Lambrechts-Woluwe pour marquer le   septantième anniversaire de la grande bataille de Naktang-Ni pendant la guerre de Corée. Plusieurs tombes de soldats   belges tombés pendant la guerre de Corée ont reçu ce jour une plaque “Pro Patria”. Ainsi, les anciens combattants de   cette guerre, les “héros oubliés”, sont officiellement reconnus et leurs tombes continueront d’exister.

Discours de madame Ludivine DEDONDER, Ministre de la Défense
Toespraak door mevrouw Ludivine DEDONDER, Minister van Defensie

Excellences, Mesdames et Messieurs,
Et surtout, chers vétérans,

Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021, mevrouw Ludivine DEDONDER, Minister van Defensie

En tant que ministre de la Défense, c’est un grand honneur pour moi d’être présente aujourd’hui à Woluwé-Saint-Lambert auprès de 12 vétérans belges qui, il y a 70 ans, ont combattu en Corée sous le drapeau des Nations Unies pour la Paix, la Liberté et la Démocratie.

Als minister van Defensie is het voor mij een grote eer om vandaag in Sint-Lambrechts-Woluwe aanwezig te zijn in het bijzijn van 12 Belgische veteranen die 70 jaar geleden in Korea onder de vlag van de Verenigde Naties hebben gevochten voor Vrede, Vrijheid en Democratie.

Lorsque le conflit en Corée éclate, la Belgique se remet à peine de la Seconde Guerre mondiale. Après la lutte contre le fascisme, la lutte contre le communisme a commencé. À l’époque, une question importante se posait : cette guerre était-elle la nôtre ? Comment l’opinion publique réagirait-elle si nous perdions des soldats au combat ?

Toen het conflict in Korea uitbrak, was België amper hersteld van de Tweede Wereldoorlog. Na de strijd tegen het fascisme, begon de strijd tegen het communisme. Destijds rees de belangrijke vraag: was deze oorlog wel de onze? Hoe zou de publieke opinie reageren wanneer we militairen zouden verliezen in de strijd?

La réponse apportée fut le recrutement puis l’envoi de volontaires, belges et luxembourgeois. Certains parmi ces volontaires belges avaient déjà combattu au cours de la deuxième guerre mondiale. Ils savaient ce que la guerre signifiait. D’autres, étaient jeunes et inexpérimentés, mais ils ne craignaient pas les combats.

Het antwoord lag in het rekruteren en het sturen van vrijwilligers uit zowel België als Luxemburg. Sommige van onze Belgische vrijwilligers hadden reeds tijdens de Tweede Wereldoorlog meegevochten. Zij wisten goed wat oorlog betekende. Anderen waren eerder jong en onervaren, maar ze waren zeker niet bang voor de strijd.

Une fois arrivés sur la péninsule coréenne, les volontaires belges se sont retrouvés dans un conflit dur et sanglant. D’abord sous commandement britannique puis américain, les Belges se sont rapidement révélés des alliés précieux. Mais ils ont aussi payé un prix élevé pour cela.

Eenmaal aangekomen op het Koreaanse schiereiland, kwamen de Belgische vrijwilligers terecht in een ruw en bloedig conflict. De Belgen, die eerst onder Brits en vervolgens onder Amerikaans bevel stonden, bleken al snel waardevolle bondgenoten te zijn. Maar ze betaalden er ook een hoge prijs voor.

Sur près de 3000 volontaires belges, 106 ont perdu la vie dans les combats. Parmi eux, le sous-lieutenant Jean de HALLEUX, âgé de 24 ans et décédé il y a exactement 70 ans lors d’une attaque de nuit sur les collines de Haktang-Ni.

Van de ongeveer 3000 Belgische vrijwilligers verloren er 106 het leven tijdens de gevechten. Onder hen, de 24-jarige onderluitenant Jean de HALLEUX, die precies (vandaag) 70 jaar geleden sneuvelde tijdens een nachtelijke aanval op de heuvels van Haktang-Ni.

Avec la guerre de Corée, le monde s’est trouvé une fois de plus au bord d’un (nouveau) conflit mondial, qui n’a heureusement pas pris cette ampleur. La bataille s’est (finalement) terminée de manière indécise par la partition de la péninsule coréenne.

Met de Korea-Oorlog stond de wereld opnieuw op de rand van een wereldconflict, dat gelukkig maar niet die (gevreesde) omvang heeft aangenomen. De strijd werd (uiteindelijk) besluiteloos gestaakt met de (langdurige) opsplitsing van het Koreaanse schiereiland.

Le retour des volontaires de Corée et leur réintégration dans la société civile fut (plutôt) difficile. À leur retour en Belgique, une partie d’entre eux a pu intégrer ou réintégrer l’armée – tel que ce fut le cas pour le père de notre vice-chef de la Défense, le lieutenant général Marc THYS. Ces anciens combattants de Corée étaient souvent les hommes les plus appréciés de leur unité et ils ont également formé beaucoup de miliciens à l’époque du service militaire, en leur inculquant leur mentalité du “Belgians can do too”.

De terugkeer van de vrijwilligers uit Korea en hun reïntegratie in de samenleving verliep (eerder) moeizaam. Bij hun terugkeer naar België konden sommigen van hen zich bij het leger laten inlijven of er opnieuw in dienst treden – zoals de vader van onze VCHOD, Luitenant-generaal Marc THYS. Deze Korea-veteranen waren vaak de meest gewaardeerde personeelsleden in hun eenheid. Ook hebben zij tijdens hun militaire loopbaan veel dienstplichtige miliciens opgeleid, waarbij zij hen hun ” Belgians can do too ” mentaliteit bijbrachten.

D’autres, malheureusement, n’ont pas reçu immédiatement la reconnaissance qu’ils méritaient. Au fil des ans, cette reconnaissance s’est heureusement accrue. La plus grande preuve de reconnaissance envers nos vétérans coréens vient de la Corée du Sud elle-même. Ces citoyens savent mieux que quiconque ce que signifie vivre en paix, en liberté et en démocratie.

Anderen hebben jammer genoeg niet meteen de erkenning gekregen die ze verdienden. In de loop der jaren is de erkenning (die zij verdienden) er gelukkig dan toch gekomen. De grootste blijk van erkenning en waardering voor onze Korea-veteranen, komt uit Zuid-Korea zelf. Die burgers weten als geen ander wat het betekent om in vrede, vrijheid en in een democratie te leven.

Many thanks, Mr Ambassador for the generosity and the warm feelings that your country has always shown towards our veterans. Their sacrifice has united both of our countries forever.

Chers vétérans, mes derniers mots sont pour vous. Aujourd’hui, je suis ici en tant que Ministre de la Défense pour vous témoigner ma reconnaissance et celle du pays tout entier. Permettez-moi de citer quelques mots adressés à l’époque par le général Van Fleet au corps des volontaires de Corée :

Beste veteranen, mijn laatste woorden zijn voor jullie. Vandaag ben ik hier als Minister van Defensie teneinde mijn dankbaarheid en die van het hele land uit te drukken. Staat u mij toe enkele woorden te citeren die generaal Van Fleet destijds tot het Vrijwilligerskorps voor Korea richtte:

Le bataillon belge et le détachement luxembourgeois des forces des Nations unies en Corée est cité pour l’accomplissement exceptionnel de ses missions et pour son héroïsme remarquable dans son action contre l’ennemi sur l’IMJIN en Corée, pendant la période du 20 au 26 avril 1951. Le bataillon belge et le détachement luxembourgeois, l’une des plus petites unités des Nations unies en Corée a infligé à l’ennemi des pertes trente fois supérieures aux siennes par ses actions agressives et courageuses contre les communistes chinois. Durant cette période, des forces ennemies considérables, appuyées par le feu des mitrailleuses, des mortiers et de l’artillerie, menèrent des assauts furieux et répétés contre les positions tenues par le bataillon, mais les Belges et le détachement luxembourgeois repoussèrent vaillamment et continuellement ces attaques fanatiques en infligeant des pertes considérables aux troupes ennemies. Le courage extraordinaire montré par les membres de l’unité au cours de cette période fait rejaillir un grand honneur sur leur pays et sur eux-mêmes.

Het Belgische Bataljon en Luxemburgse Detachement van de strijdkrachten van de Verenigde Naties in Korea wordt geciteerd voor uitstekende vervulling van hun opdracht en voor opmerkelijke heldenmoed in hun optreden tegen de vijand op de rivier de IMJIN in Korea gedurende de periode 20-26 april 1951. Het Belgische Bataljon en het Luxemburgse Detachement, een van de kleinste VN-eenheden in Korea, brachten dertigmaal hun eigen verliezen toe aan de vijand door hun agressieve en moedige acties tegen de Chinese communisten. Gedurende deze periode voerden aanzienlijke vijandelijke troepen, ondersteund door mitrailleur-, mortier- en artillerievuur, verwoede en herhaalde aanvallen uit op de stellingen van het bataljon, maar de Belgen en het Luxemburgse detachement sloegen deze fanatieke aanvallen moedig en onophoudelijk af en brachten de vijandelijke troepen aanzienlijke verliezen toe. De buitengewone moed die de leden van de eenheid in deze periode hebben getoond, strekt hun land en henzelf tot eer.

70 ans après le conflit, votre courage, votre engagement et vos idéaux restent un exemple et une inspiration pour nos soldats, et j’espère aussi pour les jeunes générations. La paix, la liberté et la démocratie n’ont jamais été pleinement réalisées, et le prix payé dans le passé pour les garantir a toujours été trop élevé.

70 jaar na het conflict blijven jullie moed, inzet en idealen nog altijd een voorbeeld en een inspiratiebron voor onze militairen, en ik hoop ook voor de jongere generaties. Vrede, vrijheid en democratie zijn nooit of te nimmer volledig verworven, en de prijs die in het verleden werd betaald om ze te garanderen, is altijd te hoog geweest.

 

Merci, chers anciens combattants, pour tout ce que vous avez fait pour nous en Corée !
Bedankt, beste veteranen, voor alles wat jullie voor ons in Korea hebben gedaan!

   
Source/Bron:
https://beldefnews.mil.be/vergeten-helden-van-korea-oorlog-eindelijk-geeerd/
https://beldefnews.mil.be/les-heros-oublies-de-la-guerre-de-coree-enfin-honores

 

Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021_1

Discours de Monsieur le Bourgmestre, Olivier Maingain
Toespraak van de heer burgemeester, Olivier Maingain


Monsieur le Représentant de Sa Majesté le Roi,
Madame la Ministre de la Défense,
Monsieur l’Ambassadeur de la République de Corée,
Monsieur Président de la Fraternelle royale du Corps de volontaires de Corée,
Monsieur le Président du conseil d’administration du War Heritage Institute,
Monsieur le Directeur général du War Heritage Institute,
Mesdames et Messieurs les officiers, sous-officiers, caporaux et soldats,
Chers membres des familles des défunts inhumés en ce lieu,
Chers collègues du Collège et du Conseil communal de Woluwe-Saint-Lambert,
Mesdames et Messieurs en vos titres et qualités,


Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021, toespraak burgemeester Olivier Maingain
L’historien anglais Keith Lowe dans son monumental ouvrage « La peur et la liberté, comment la Seconde Guerre mondiale a bouleversé nos vies », consacre un chapitre à la guerre de Corée et déclare : « La guerre de Corée dura trois ans et entraîna environ 1,26 million de victimes, en majorité civiles. Quand elle s’acheva, en juillet 1953, la nouvelle ligne de démarcation tracée par l’armistice n’était pas très éloignée du 38e parallèle, où les deux camps avaient commencé de s’affronter ».

On sait aujourd’hui que le nombre de morts fut bien plus important : entre deux et trois million dont deux tiers de civils. Les causes et les conséquences de cette guerre lourdement meurtrière qui, pour bon nombre d’Occidentaux et Européens, paraissait lointaine, sont peu connues et parfois volontairement ignorées.

Certes, le contexte de la guerre froide au lendemain du second conflit mondial a généré cette guerre dans un pays dont la population avait déjà eu à subir les pires atrocités pendant la longue période d’occupation japonaise. La fin de la Seconde Guerre mondiale ne signifia pas pour la nation coréenne la reprise en main de son destin pour être un pays libre.

Qui connaît la souffrance des femmes coréennes livrées à la bestialité des troupes d’occupation ? A travers le sort infâmant réservé aux femmes coréennes, c’est tout un peuple qui vécut la terreur la plus impitoyable. La guerre de Corée ne fut pas que l’affrontement du bloc du monde libre contre le bloc soviétique, ce fut, hélas, aussi une guerre civile brutale avec des massacres de populations innocentes.


L’engagement du Corps belge de volontaires pour la Corée se fit au nom d’un idéal : servir le monde libre face à la menace communiste. Mais les volontaires découvrirent aussi d’autres réalités sordides que la mémoire ne peut taire. Ces hommes, dont certains s’étaient forgé au cours de la Seconde Guerre mondiale par leur engagement dans la résistance ou dans les forces armées des libérateurs, la conviction que la liberté était l’idéal universel, allaient se battre, avec le même sens de l’honneur, dans un pays dont ils ignoraient tout.

Le sous-lieutenant Jean de Halleux, officier de réserve au régiment SAS parachutistes, sera parmi les premiers soldats à se porter volontaires. Il sera tué lors d’un assaut en octobre 1951 alors qu’il tentait de venir en aide à une équipe de repérage de l’artillerie américaine. Je salue la présence en notre assemblée de sa nièce, Madame Poissoniez, habitante de notre commune.

Monsieur Marcel Chanet, un autre vétéran, est aussi enterré à la pelouse d’honneur de notre cimetière. Il a été, à 18 ans à peine, le plus jeune soldat belge envoyé en Corée en 1952. S’il a survécu au combat, il en revint grand invalide de guerre après avoir perdu un bras. Monsieur Chanet est décédé le 2 mars 2019 (…).

Commémorer cette guerre, c’est avant tout reconnaitre le martyr qu’eut à subir le peuple coréen et auquel justice n’a jamais été pleinement rendue puisque l’intégrité territoriale de l’État coréen n’est pas encore rétablie.


A Woluwe-Saint-Lambert, le Collège des bourgmestre et échevins veille, notamment lors des cérémonies patriotiques, à rappeler aux jeunes générations les moments de l’histoire où l’humanité a été confrontée aux pires atrocités. La commémoration n’a de sens que si elle invite les générations actuelles à prévenir les menaces qui peuvent conduire à tout moment les peuples à subir de nouvelles barbaries.

Par l’hommage que nous rendons au courage et à la bravoure des hommes qui se sont engagés dans le Corps belge des volontaires pour la Corée, nous honorons certes leur mémoire, mais plus encore, nous invitons les plus hauts responsables politiques à faire preuve d’une vigilance inaltérable pour servir l’aspiration profonde des peuples à plus de liberté, d’égalité et de fraternité, car, comme le disait le général de Gaulle, le seul combat qui vaille est celui pour la dignité humaine. Dans l’histoire, ce combat a trop souvent exigé le sacrifice de vies humaines. Faire la vérité sur tous ces sacrifices  pour nous rappeler à notre devoir d’humanité, telle est la signification de la cérémonie de ce jour.


Olivier Maingain,

Bourgmestre de Woluwe-Saint-Lambert

Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021_2 

                              

De Engelse historicus Keith Lowe wijdt in zijn monumentale boek “Fear and Freedom, How the Second World War Changed Our Lives” een hoofdstuk aan de Koreaanse Oorlog en stelt: “De Koreaanse Oorlog duurde drie jaar en kostte naar schatting 1,26 miljoen slachtoffers, voor het merendeel burgers. Toen deze in juli 1953 eindigde, lag de nieuwe demarcatielijn die door de wapenstilstand was getrokken niet ver van de 38e breedtegraad, waar de twee partijen met elkaar in conflict waren geraakt.

We weten nu dat het dodental veel hoger lag: tussen de twee en drie miljoen, waarvan twee derden burgers.

De oorzaken en gevolgen van deze dodelijke oorlog, die voor veel westerlingen en Europeanen ver weg leek, zijn weinig bekend en worden soms opzettelijk genegeerd.

Zeker, de context van de Koude Oorlog in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog heeft deze oorlog teweeggebracht in een land waarvan de bevolking reeds de ergste wreedheden had moeten ondergaan tijdens de lange periode van Japanse bezetting. Het einde van de Tweede Wereldoorlog betekende helaas niet dat de Koreaanse natie eindelijk haar lot in eigen handen nam om een vrij land te worden.

Wie kent het lijden van de Koreaanse vrouwen die werden overgelaten aan de beestachtigheid van de bezettingstroepen? Door het beruchte lot dat Koreaanse vrouwen was beschoren, onderging een heel volk de meest genadeloze terreur.

De Korea-oorlog was niet alleen een confrontatie tussen het vrije wereldblok en het Sovjetblok, het was helaas ook een wrede burgeroorlog met massamoorden op onschuldige mensen.

De verbintenis van het Belgisch vrijwilligerskorps in Korea werd aangegaan in naam van een ideaal: de vrije wereld verdedigen tegen de communistische dreiging. Maar de vrijwilligers ontdekten snel ook andere minder rooskleurige realiteiten die het geheugen niet kan verbergen. Deze mannen, van wie sommigen tijdens de Tweede Wereldoorlog de overtuiging hadden gesmeed dat Vrijheid het universele ideaal was door hun betrokkenheid bij het verzet of bij de strijdkrachten van de bevrijders, gingen met hetzelfde gevoel van eer vechten in een land waarvan zij niets afwisten.

Onderluitenant Jean de HALLEUX, een reserveofficier in het ‘SAS Parachute Regiment’, was een van de eerste soldaten die zich vrijwillig aanbood. Hij werd gedood tijdens een aanval in oktober 1951 toen hij probeerde een verkenningsteam van de (US) artillerie te hulp te komen. Ik ben verheugd over de aanwezigheid in ons bijzijn van zijn nicht, Mevrouw POISSONIEZ, trouwens een inwoonster van onze gemeente.

De heer Marcel CHANET, een andere veteraan, ligt hier eveneens begraven op het ereperk van deze begraafplaats. Hij was de jongste Belgische soldaat die in 1952 naar Korea werd gestuurd, slechts 18 jaar oud. Hij overleefde de oorlog, maar kwam zwaar gehandicapt terug nadat hij een arm had verloren. De heer CHANET overleed op 2 maart 2019 (…).

Het herdenken van deze oorlog is in de eerste plaats een erkenning van het martelaarschap dat het Koreaanse volk heeft moeten ondergaan en waaraan nooit volledig recht is gedaan, aangezien de territoriale integriteit van de Koreaanse staat nog niet is hersteld.

In Sint-Lambrechts-Woluwe herinnert het College van Burgemeester en Schepenen de jongere generaties aan de momenten in de geschiedenis waarop de mensheid geconfronteerd werd met de ergste gruweldaden, namelijk bij de gelegenheid van dergelijke vaderlandslievende plechtigheden. Herdenken heeft alleen maar zin indien het de huidige generaties uitnodigt de bedreigingen te voorkomen die ertoe kunnen leiden dat mensen op elk moment het slachtoffer worden van nieuwe barbaarsheden.

Door eer te bewijzen aan de moed en dapperheid van de mannen die dienst hebben genomen in het Belgische vrijwilligerskorps voor Korea, eren wij zeker hun nagedachtenis, maar meer nog nodigen wij de hoogste politieke leiders uit om blijk te geven van een onwrikbare waakzaamheid ten dienste van het diepe verlangen van de volkeren naar meer vrijheid, gelijkheid en broederschap, want, zoals generaal de Gaulle zei, de enige strijd die de moeite waard is, is die voor de menselijke waardigheid. In de geschiedenis heeft deze strijd maar al te vaak de opoffering van mensenlevens gevergd. De betekenis van de plechtigheid van vandaag is de waarheid over al deze offers aan het licht te brengen en ons te herinneren aan onze plicht tegenover de mensheid.

Olivier Maingain,
Burgemeester Sint-Lambrechts-Woluwe

Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021_6

Discours de monsieur Raymond Behr, Président national FRCVC
Toespraak van de heer Raymond Behr, Nationaal Voorzitter KVVKK


Monsieur le Représentant du Roi,
Chers invités en vos titres et qualités,
Chères familles, chers amis, mesdames, messieurs,

Herdenkingsplechtigheid van de 70ste verjaardag van de Korea-Oorlog, 13 oktober 2021, Raymond Behr, Nationaal voorzitter KVVKK
C’est pour moi un grand honneur et un privilège exceptionnel de pouvoir vous adresser la parole à l’occasion de cette cérémonie particulière. Qu’il me soit également permis, au nom de tous les vétérans de la guerre de Corée, de vous exprimer toute notre reconnaissance pour l’intérêt particulier que vous avez réservé à notre appel. Qu’il me soit permis, de même, de m’adresser aux plus jeunes d’entre nous pour les éclairer de la raison pour laquelle nous sommes réunis autour de la tombe du lieutenant Jean de Halleux, mort au combat le 13 octobre 1951 à Haktang-Ni en Corée.


En juin 1950, la Corée du Nord envahit le Sud. Les états-membres du Conseil de Sécurité de l’ONU sont appelés à porter secours à la République de Corée pour restaurer la paix et la sécurité dans cette région ainsi que les libertés reprises dans la “Déclaration des Droits de l’Homme”. 17 états-membres envoient une force armée et 5 nations un appui logistique.


Le gouvernement belge décide en août 1950 que les morts de ce conflit seront rapatriés en Belgique et rendus à leurs familles proches, au contraire des morts de 1914-18 et de 1940-45 qui sont enterrés dans des cimetières militaires. Avec pour conséquence la dispersion de leurs tombes sur tout le territoire national. En outre, nous savons que, si la concession n’est pas renouvelée après 30 ans, il y a forte chance que la tombe soit enlevée et c’est ce qui s’est déjà passé à plusieurs endroits. Cela, nous voulons l’éviter dans le futur.


Nous commémorons aujourd’hui, devant la tombe du lieutenant Jean de Halleux, un évènement regrettable qui s’est passé il y a fort longtemps, mais pas si longtemps que cela pour celui qui l’a vécu ou celui qui ne veut pas, ne peut pas ou ne doit pas oublier. De plus, le souvenir réunit le passé au futur : il récrée le passé, il échappe à l’oubli et crée l’espoir pour le futur.


Il y a, par ailleurs, des choses dont nous devons perpétuer le souvenir. C’est parfois un devoir de mémoire parce que nous n’avons pas la capacité d’oublier : se souvenir est notre destin… Parfois, nous nous souvenons parce qu’il n’est pas permis d’oublier : se souvenir est notre devoir… Il n’existe pas de droit à l’oubli et à être oublié. Les ombres vivent encore au présent (notre destin) et feront partie de notre futur (notre devoir). Manquer au devoir de mémoire, c’est perdre le présent et le futur, c’est se perdre soi-même, perdre son âme. Parce que le moi est mémoire, mémoire qui ne s’efface jamais…


Rappelons-nous les mots du cardinal-archevêque Mercier qui, peu de temps avant la fin de la Première Guerre mondiale, s’adressait à ses ouailles en ces termes : le soldat qui donne sa vie pour protéger les droits de son peuple, accomplit un acte supérieur d’amour du prochain.


Et S.M. Le Roi Albert Ier a dit un jour : le peuple qui honore ses morts est un grand peuple…


En tant que vétérans de la guerre de Corée, nous avons fait, il y a près de 75 ans passées, en voyant les corps des camarades blessés et mourants, la promesse solennelle qu’aussi longtemps que nous en serions capables, nous ferions tout ce qui est possible pour honorer la mémoire de nos frères d’arme morts au combat et leur rendre un hommage bien mérité. Nous avons aujourd’hui cette possibilité.


Nous exprimons donc à tous les organisateurs qui ont œuvré et se sont impliqués de quelque manière que ce soit à la mise sur pied de cette cérémonie nos vifs remerciements. Je vous remercie pour votre attention.

 

Mijnheer de Vertegenwoordiger van de Koning,
Geachte genodigden in al uw titels en hoedanigheden,
Geachte familie, dames en heren, beste vrienden,

 

Het is voor mij vandaag een grote eer en een uitzonderlijk voorrecht het woord tot u te mogen richten ter gelegenheid van deze bijzondere plechtigheid.
In naam van alle veteranen uit de Korea oorlog wens ik U allen onze welgemeende dank te betuigen voor de zeer op prijs gestelde belangstelling die deze oproep teweegbracht.

Sta mij toe alvorens ik mij tot u richt de jongeren onder ons in ’t kort te informeren waarom wij vandaag, aan het graf van Luitenant Jean de Halleux staan, die sneuvelde te Haktang-ni Korea, de 13 oktober 1951.

In juni 1950 overviel Noord-Korea het zuiden. De lidstaten van de VN-Veiligheidsraad werden opgeroepen de Republiek Korea te helpen om de internationale vrede en veiligheid in de regio te herstellen. Vrijheden die opgenomen zijn in de “Verklaring van de Rechten van de mens”.

17 lidstaten stuurden een gewapende macht en 5 naties logistieke hulp.

De Belgische regering besliste in augustus 1950 dat onze gesneuvelden gerepatrieerd zouden worden en overgedragen aan hun naaste familie, dit, terwijl de gesneuvelden van 14/18 en 40/45 op militaire kerkhoven werden begraven.

Gevolg, hun graven werden over het hele land verspreid.  Verder weten wij dat, indien de concessie na 30 jaar niet hernieuwd wordt, het graf kans maakt om opgeruimd  te worden. Hiermee werd in verscheidene regio’s reeds een aanvang genomen! Dat willen wij nu verder in de toekomst vermijden.

Geachte genodigden,

Herinneren verbindt immers het verleden met de toekomst. Het herschept het verleden, ontrukt het aan de vergetelheid en schept hoop voor de toekomst.

Er zijn in de loop van tijd al heel wat bespiegelingen gehouden over nut, noodzaak en wenselijkheid van herdenkingen en herinneren.

Vandaag herdenken wij aan de grafsteen van Luitenant Jean de Halleux, hier 70 jaar geleden begraven, een betreurenswaardige gebeurtenis van ‘lang geleden’. Maar niet ‘lang geleden’ voor wie het allemaal heeft meegemaakt. En ook niet ‘lang geleden’ voor iemand die niet wil, niet kan en niet mag vergeten. Herinneren….. Herinneren is onze gedachten laten gaan naar het verleden, even bij een ingrijpende gebeurtenis in ons leven verwijlen….

Er zijn trouwens zaken die we ons moeten blijven herinneren. Soms ‘moeten’ we blijven herinneren, omdat we niet ‘kunnen’ vergeten. Dan is herinneren ons ‘lot’. Soms moeten we blijven herinneren, omdat we niet ‘mogen’ vergeten. Dan is herinneren onze ‘plicht’. “Er bestaat geen recht om te vergeten en om vergeten te worden”.

De schaduwen leven nog steeds in het heden [ons lot] en zullen deel zijn van de toekomst, [onze plicht]”.

Het redden van de mensheid door de promotie van menselijkheid en menswaardigheid, dat is de reden waarom we moeten blijven herdenken en herinneren.

Herinneringen kwijtspelen is heden en toekomst verliezen…, is zichzelf kwijtraken, is geestelijk doodgaan. Want datgene wat zich ‘ik’ noemt is geheugen. En geheugen wil zichzelf nooit kwijt.

Laat ons de woorden gedenken  van Kardinaal –Aartsbisschop Mercier, die kort na het beëindigen van de 1ste wereldoorlog tot het volk sprak; “ De soldaat…. die zijn leven geeft….. om de rechten van het volk te beschermen, volbrengt een superieure daad van naastenliefde”.

Ooit zei Zijne Majesteit Koning Albert I ; “ Het volk dat zijn doden eert, is een groot volk “.

Als oudgedienden van de Koreaoorlog hebben wij bijna zeventig jaar geleden bij het zien van het lijden van gekwetste en stervende kameraden de plechtige gelofte afgelegd om, zolang wij in de mogelijkheid zouden verkeren, er alles toe zouden bijdragen om onze gesneuvelde strijdmakkers te blijven herinneren en hen het verdiende eerbetoon te betuigen.

Vandaag wordt voor ons die mogelijkheid gecreëerd. Hiervoor aan al de organisatoren die dit verwezenlijkt hebben, onze bijzondere dank voor uw spontane inzet.

Hartelijke dank voor uw gewaardeerde aandacht!

 

BELGIANS CAN DO TOO!
De bruine mutsen - Les bérets bruns - The brown berets

© 2025 KVVKK-FRCVC vzw - best viewed @1920x1080